زندگی فدریکو والورده: مادری که یک جنگجوی واقعی بود

فدریکو والورده: مادرم نمونه بارز یک مبارز است

فدریکو والورده، ستاره تیم فوتبال رئال مادرید، در روایتی شخصی از دوران کودکی خود در اروگوئه، از تلاش های خانواده اش برای ایجاد شرایط بهتر سخن گفت و مادرش را الهام بخش و قهرمانی واقعی زندگی اش دانست.

مسیر سخت از مونته ویدئو تا سانتیاگو برنابئو

راه تبدیل شدن والورده به یکی از ستاره های برجسته فوتبال، از یک محله ساده در مونته ویدئو آغاز شد و با پشتوانه تلاش و فداکاری های بی وقفه خانواده اش ادامه یافت. او در سال گذشته با انتشار یادداشتی شخصی، جزئیات این مسیر پر فراز و نشیب را به تصویر کشید. والورده تاکید کرد: «در اروگوئه اوضاع تا حدی متفاوت است؛ مبارزه بخشی از وجود ماست. ترجیح می دهم بگویم که خانواده ام انسان هایی فوق العاده سختکوش بودند، نه مردمانی فقیر.»

مادر؛ نمونه ای استثنائی از تلاش و فداکاری

پدر فدریکو به عنوان نگهبان امنیتی مشغول به کار بود و مادرش علاوه بر وظایفش در فروشگاه لباس، در بازارهای خیابانی نیز فعالیت داشت و لباس و اسباب بازی به فروش می رساند. والورده هنوز لحظه هایی را به یاد می آورد که مادرش گاری پر از بسته ها را در خیابان های مونته ویدئو جابه جا می کرد. این حمایت مادرانه چنان در ذهن او ثبت شده که توصیفش از آن موقعیت، پر از احساس شگفتی و احترام است: «هنوز صدای چرخ های گاری را می شنوم؛ گاری بسیار سنگین که تنها مادرم قادر به حرکت دادنش بود. او یک مبارز واقعی بود.»

هیچ چیزی، از گرمای شدید گرفته تا باران شدید، نمی توانست مانع فعالیت مادر والورده شود. او باید اجناسش را به بازار می رساند و ساعت ها سخت کار می کرد، در حالی که فدریکو که سن خیلی کمی داشت، غالباً کنار مادرش بود و روی جعبه ای نشسته، تماشاگر عبور خودروها بود؛ بدون اینکه به سختی هایی که مادرش هر روز تحمل می کرد، آگاهی کافی داشته باشد. حتی بعد از پایان کار، مادرش باید همه چیز را مرتب می کرد، چرخ گاری را به خانه می برد و سپس مشغول انجام کارهای خانه و پخت غذا می شد. والورده بعدها تصریح کرد: «مادرم قهرمان من است.»

برنامه طاقت فرسای خانواده والورده

ساعت کاری والدین والورده، نمونه ای از تعهد و کوشش بی وقفه فردی بود؛ مادرش از صبح تا غروب کار می کرد و پدرش در ساعات شبانه، مشغول شیفت خود بود. این برنامه به گونه ای بود که خانواده تنها برای حدود یک ساعت فرصت داشتند کنار یکدیگر باشند و غذای خود را صرف کنند. والورده اکنون اذعان می کند که بسیاری از این فداکاری ها را فقط با گذشت زمان و بعد از رشد و بلوغ درک کرده است.

او یادآوری می کند که چگونه مادرش گاهی از خواسته ها و نیازهای خودش صرف نظر می کرد تا چیزهای ساده ای که برای او مهم بودند، فراهم کند؛ چیزهایی که شاید برای یک کودک عادی به نظر برسند، اما پشت آنها تلاش های بی پایان مادر وجود داشت.

قهرمان اصلی داستان

روحیه جنگنده والورده و شخصیت منحصر به فرد او، محصول همان روزهای سخت در اروگوئه است. یادآوری گاری سنگین مادرش در بازارهای خیابانی هنوز برای او الهام بخش است؛ زنی که با تمام سختی ها به سمت ساختن آینده ای روشن تر برای فرزندش تلاش می کرد و اکنون، برای فدریکو والورده هیچ قهرمانی مانند آن زن مبارز نیست.