از زبان المیرا؛ در ۱۸ سالگی عاشق شدم و با اصرار ازدواج کردم؛ ۱۲ سال بعد فقط یک آرزو دارم + نظر کارشناس

به گزارش رکنا،

من «المیرا» هستم؛ ۲۷ سال دارم و امروز برای گرفتن کمک به مرکز مشاوره آمده‌ام. احساس می‌کنم همه اشتباه‌های زندگی‌ام از همان روزی شروع شد که بدون توجه به حرف‌های پدر و مادرم، فقط با احساساتم تصمیم گرفتم و ازدواج کردم.

وقتی ۱۸ ساله بودم، عاشق مردی شدم که بعدها همسرم شد. او به خواستگاری‌ام آمد، اما تقریباً همه اعضای خانواده‌ام با این ازدواج مخالف بودند. می‌گفتند شغل ثابتی ندارد، مسئولیت‌پذیر نیست و خانواده مناسبی هم ندارد. من اما تصور می‌کردم عشق برای خوشبخت شدن کافی است و آن‌قدر اصرار کردم تا بالاخره رضایت خانواده‌ام را گرفتم.

خانواده‌ام فقط یک شرط داشتند؛ گفتند اگر روزی در زندگی مشترکم با مشکل روبه‌رو شوم، نباید انتظار کمک از آن‌ها داشته باشم. آن زمان فکر می‌کردم هیچ‌وقت به چنین روزی نمی‌رسم، اما امروز می‌فهمم که چقدر در اشتباه بودم.

اوایل زندگی همه چیز خوب بود و فکر می‌کردم انتخاب درستی کرده‌ام، اما این آرامش فقط شش ماه دوام آورد. بعد از آن فهمیدم همسرم سال‌هاست به مواد مخدر اعتیاد دارد و این موضوع را از من پنهان کرده بود.

تمام تلاشم را کردم تا او را از این مسیر نجات بدهم. بارها خواهش کردم، تشویقش کردم و حتی برای درمانش تلاش کردم، اما هیچ نتیجه‌ای نگرفتم. بدتر از همه اینکه خودم هم درگیر همین بحران شدم و به اعتیاد گرفتار شدم.

بیکاری همسرم و مشکلات مالی، زندگی‌مان را هر روز سخت‌تر می‌کرد. او رفتار تندی داشت و بارها با بی‌احترامی و پرخاشگری، شرایط را برایم دشوارتر می‌کرد. از طرف دیگر، اعتیاد فشار سنگینی روی من گذاشته بود و برای تأمین هزینه‌های آن، تصمیم‌های بسیار اشتباهی گرفتم؛ تصمیم‌هایی که امروز از یادآوری آن‌ها احساس شرمندگی و پشیمانی می‌کنم.

در مقطعی از زندگی، برای تأمین هزینه اعتیاد، وارد فعالیت‌های غیرقانونی شدم؛ مسیری که هر روز مرا از زندگی عادی و آرامش دورتر می‌کرد. امروز وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، از خودم می‌پرسم چرا آن روزها از کسی کمک نخواستم.

با وجود همه این مشکلات، در طول ۱۲ سال زندگی مشترکم حتی یک بار هم از خانواده‌ام درخواست کمک نکردم. آن‌ها هم با اینکه از وضعیت من خبر داشتند، هیچ تمایلی به حمایت از من نشان ندادند و من هر روز بیشتر در این باتلاق فرو رفتم.

امروز وقتی می‌بینم اعتیاد چگونه زندگی جوانان را نابود می‌کند، بیشتر از گذشته از گذشته خودم احساس پشیمانی می‌کنم. به همین دلیل به مرکز مشاوره آمده‌ام تا مرا به یک مرکز حمایتی و ترک اعتیاد معرفی کنند. تنها آرزویم این است که بتوانم از این مسیر تاریک خارج شوم و دوباره زندگی سالمی را از نو آغاز کنم.

نظر کارشناسی فرشته محتوی، کارشناس ارشد روان‌شناسی

پرونده المیرا نمونه‌ای از ازدواجی است که بدون شناخت کافی و برخلاف هشدارهای جدی خانواده شکل گرفته و در ادامه، به دلیل نبود حمایت عاطفی و روانی، مشکلات فردی و خانوادگی به بحران‌های عمیق‌تری تبدیل شده است.

در این پرونده، عوامل متعددی از جمله انتخاب احساسی در سن پایین، نبود آمادگی برای زندگی مشترک، اعتیاد همسر، مشکلات اقتصادی و نداشتن شبکه حمایتی مناسب، دست به دست هم داده‌اند تا مسیر زندگی این زن جوان به سمت آسیب‌های اجتماعی و روانی سوق پیدا کند.

عوامل مؤثر در شکل‌گیری این بحران

از دیدگاه روان‌شناسی، ضعف در آینده‌نگری، نرسیدن به بلوغ فکری و هیجانی، کاهش عزت‌نفس، احساس ناامیدی و بروز علائم افسردگی، از مهم‌ترین عوامل فردی این پرونده محسوب می‌شوند. زمانی که فرد تنها بر احساسات تکیه می‌کند و بدون شناخت کافی تصمیم به ازدواج می‌گیرد، احتمال بروز مشکلات جدی در آینده افزایش می‌یابد.

از سوی دیگر، نبود حمایت خانواده پس از ازدواج، اعتیاد و بی‌مسئولیتی همسر، اختلاف‌های مداوم خانوادگی و نداشتن محیطی امن برای بازگشت، شرایط را برای گرفتار شدن در چرخه آسیب‌های اجتماعی فراهم کرده است.

نقش عوامل اجتماعی

کمبود آموزش مهارت‌های زندگی و مهارت انتخاب همسر، دسترسی آسان به مواد مخدر، مشکلات اقتصادی و محدود بودن خدمات حمایتی برای افراد آسیب‌دیده، از جمله عوامل اجتماعی هستند که می‌توانند روند بازگشت افراد به زندگی عادی را دشوارتر کنند.

پیامدهای احتمالی

اگر فردی در چنین شرایطی از حمایت خانواده، درمان تخصصی و خدمات روان‌شناختی محروم بماند، احتمال تشدید افسردگی، ادامه وابستگی به مواد مخدر، فروپاشی زندگی مشترک و حتی بروز رفتارهای پرخطر یا اقدام به خودآسیبی افزایش پیدا می‌کند. به همین دلیل، مداخله زودهنگام و حمایت مستمر از چنین افرادی اهمیت زیادی دارد.

راهکارهای پیشگیری

کارشناسان تأکید می‌کنند آموزش مهارت‌های زندگی و انتخاب همسر از دوران نوجوانی، گسترش مشاوره‌های تخصصی پیش از ازدواج، افزایش دسترسی به مراکز حمایتی و درمان اعتیاد و همچنین تقویت فرهنگ گفت‌وگو در خانواده‌ها، می‌تواند از بروز بسیاری از این آسیب‌ها جلوگیری کند.

همچنین در پرونده‌هایی مشابه، انجام ارزیابی‌های روان‌شناختی، درمان اختلالات زمینه‌ای مانند افسردگی، ارجاع به مراکز تخصصی ترک اعتیاد و ادامه مشاوره‌های فردی و خانوادگی، از مهم‌ترین اقداماتی است که می‌تواند مسیر بازگشت فرد به یک زندگی سالم را هموار کند.