فردگرایی؛ قاتل خاموش عشق

به‌ گزارش رکنا، نتایج یکی از بزرگ‌ترین مطالعات جهانی درباره عشق که روی ۶۱ هزار نفر در ۸۱ کشور انجام شده، نشان می‌دهد افراد فردگرا و خودمحور، عشق را با شدت کمتری نسبت به دیگران تجربه می‌کنند. اما محققان تأکید می‌کنند این پدیده لزوماً یک نقطه ضعف نیست.

فردگرایی در جهان در حال افزایش است

به گفته جولی ایتکن شرمر از دانشگاه وسترن کانادا، نسل‌های جوان امروز نسبت به گذشته خودمحورتر شده‌اند و شبکه‌های اجتماعی و فناوری‌های مدرن، عامل اصلی این تغییر هستند.

نتایج شگفت‌انگیز پژوهش

مارتا کووال از دانشگاه وروتسواف لهستان و همکارانش با بررسی بیش از ۶۱ هزار بزرگسال ۱۸ تا ۹۰ ساله دریافتند:

    افراد با ذهنیت فردگرا، شدت عشق کمتری به شریک زندگی خود احساس می‌کنند.

    این نتیجه حتی پس از در نظر گرفتن جنسیت، سن و وضعیت اقتصادی نیز ثابت ماند.

    تکرار مطالعه روی ۶ هزار نفر دیگر از ۵۰ کشور، همین یافته را تأیید کرد.

چرا فردگرایان عشق را کم‌رنگ‌تر حس می‌کنند؟

توماس کوران از کالج اقتصاد لندن توضیح می‌دهد: «فردگرایان مدام نگران تصویری هستند که دیگران از آنها می‌بینند. آنها در هر تعامل اجتماعی به جای گشودگی، به رقابت فکر می‌کنند و همین، آسیب‌پذیری را سخت می‌کند.» در حالی که به گفته او، عمق عشق شدید نیازمند نشان دادن تمام وجود به دیگری است.

خبر خوب: کمتر عاشق بودن هم مزایایی دارد

یاروسلاوا وارلا والنتووا از دانشگاه سائوپائولو توضیح می‌دهد که کاهش تمرکز بر شریک عاطفی می‌تواند فرصتی باشد برای:

    صرف انرژی بیشتر روی روابط دیگر

    پرداختن به علایق شخصی

    حفظ عملکرد بهتر در کار و تحصیل

توماس کوران از کالج اقتصاد لندن، توضیحی احتمالی ارائه می‌دهد: فردگرایی ممکن است توانایی پیوند با دیگری را تضعیف کند. او می‌افزاید: «اگر مدام نگران خودتان و تصویری باشید که دیگران از شما دارند، احساس رقابت بیشتری می‌کنید؛ چون فکر می‌کنید همه دارند برای منابع محدود با هم رقابت می‌کنند.» در نتیجه، در هر تعامل اجتماعی به جای گشودگی، این پرسش در ذهن شکل می‌گیرد که چطور بهترین تصویر ممکن از خود را ارائه دهید.

کوران معتقد است همین الگو می‌تواند آسیب‌پذیر بودن را دشوار کند؛ عنصری که در عمق هر عشق شدیدی نهفته است: «در این وضعیت، نشان دادن تمام وجودتان به کسی دیگر دشوار می‌شود.»

البته، راه‌هایی برای غلبه بر این تأثیرات وجود دارد. شرمر پیشنهاد می‌کند رویکردهایی مانند گفتگودرمانی می‌توانند به افراد کمک کنند خود را بخشی از یک جامعه‌ی بزرگ‌تر ببینند، نه موجودیت‌هایی مجزا.

در ادامه، تیم کووال قصد دارند بررسی کنند که شدت عشق چه تأثیری بر سلامت روان و کیفیت زندگی دارد. برای این منظور، حدود دو هزار نفر از افراد دارای رابطه‌ی عاطفی در لهستان به مدت یک سال پیگیری خواهند شد.

راهکارهایی برای غلبه

به گفته شرمر، روش‌هایی مانند گفتگودرمانی می‌تواند به افراد کمک کند خود را بخشی از یک جامعه بزرگ‌تر ببینند، نه موجودیت‌هایی جدا از هم.

گام بعدی پژوهشگران

تیم کووال قصد دارد برای یک سال، دو هزار نفر از افراد دارای رابطه عاطفی در لهستان را پیگیری کند تا تأثیر شدت عشق را بر سلامت روان و کیفیت زندگی بررسی نماید.