فیلم گریه و بغض پدر و مادر شهید الهام زارعی 11 ساله با به یاد آوردن جنایات جنگی لامرد

مادر شهیده الهام زائری در گفت‌وگو با خبرنگار اعزامی رکنا به لامر، درباره روز حادثه و آخرین لحظات زندگی دخترش گفت: «ماه رمضان بود و ما روزه 

بودیم. برای افطار مشغول آماده‌کردن وسایل بودیم. من همراه پسر بزرگم برای خرید بیرون رفته بودم. الهام طبق روال همیشه آن روز کلاس والیبال داشت. کلاس‌هایش شنبه، دوشنبه و چهارشنبه بود و معمولاً ۱۰، ۱۵ دقیقه قبل از شروع کلاس از ما می‌خواست که او را به باشگاه برسانیم.

آن روز حدود ۱۰ دقیقه مانده به ساعت چهار، پدرش تماس گرفت و گفت برویم الهام را به باشگاه برسانیم. به خانه آمدیم و الهام را جلوی باشگاه پیاده کردیم. حدود ساعت پنج به خانه برگشتم و مشغول کارهای خانه شدم.

حدود ساعت ۵ و ۱۰ یا ۱۲ دقیقه بود که ناگهان صداهای شدیدی شنیدیم. من و پسرم که ماشین جلوی خانه بود، بلافاصله به سمت سالن رفتیم. از سمت سالن دود بلند می‌شد. وقتی به آنجا رسیدیم، متوجه شدیم شرایط عادی نیست و تعدادی از مجروحان و شهدا در مسیر بودند.»

وی ادامه داد:

«پسرم از ماشین پیاده شد تا برود و خواهرش را پیدا کند و بیرون بیاورد. چند دقیقه گذشت و دیدم برنمی‌گردد. من هم ماشین را برداشتم، دور زدم و خودم را به مجموعه رساندم. امکان ورود با ماشین وجود نداشت، چون چند نفر از شهدا در مسیر افتاده بودند و تعدادی خودرو هم جلوی ورودی بود.

ماشین را پارک کردم و وارد مجموعه شدم. همه‌جا دود بود و بوی بسیار بدی می‌آمد؛ بوی سوختگی و آتش. با این حال، هنوز تصور نمی‌کردم که انفجار به این شدت اتفاق افتاده باشد.»

مادر الهام درباره لحظه‌ای که پسرش دخترش را پیدا کرد، گفت:

«همین‌طور که داشتم به سمت سالن می‌رفتم، سرم را بلند کردم و دیدم پسرم دارد از سالن بیرون می‌آید. الهام داخل سالن افتاده بود. پسرم وارد سالن شده بود و در میان دود، شیشه‌های شکسته و تکه‌های ترکش، خواهرش را پیدا کرده بود.

چون نمی‌توانست او را بلند کند، دستش را زیر بغل الهام انداخته و او را کشان‌کشان تا جلوی سالن آورده بود.

وقتی رسیدم، دیدم پسرم دست الهام را گرفته و الهام در حالت نیمه‌نشسته بود. آن لحظه تصور نمی‌کردیم که دخترم شهید شده باشد. مربی الهام هم به من گفت نترس، بیهوش شده و چیزی نیست.»

وی افزود:

«الهام از ناحیه سر هم آسیب دیده بود و خونریزی داشت. در ابتدا فکر می‌کردیم فقط بر اثر ضربه آسیب دیده است. اما وقتی خواستیم او را جابه‌جا کنیم و بدنش خم شد، متوجه شدم قسمت‌هایی از بدنش به‌شدت آسیب دیده است.

بعدتر مشخص شد ترکش از قسمت جلوی شکمش وارد شده و از سمت دیگر بدنش خارج شده و یک جراحت بسیار بزرگ ایجاد کرده است. آن لحظه دقیقاً متوجه شدت جراحتش نشدم و فقط تلاش می‌کردیم او را هرچه سریع‌تر به بیمارستان برسانیم.»

مادر الهام درباره انتقال دخترش به بیمارستان گفت:

«الهام را داخل ماشین گذاشتیم و به بیمارستان رفتیم. بیمارستان بسیار شلوغ بود؛ مجروحان زیادی را آورده بودند و شهدا نیز در آنجا بودند. من اصلاً نمی‌توانستم باور کنم که دخترم واقعاً شهید شده باشد.

مدام تلاش می‌کردم پزشکان و کادر درمان او را نگه دارند و برایش کاری انجام دهند. خواهش می‌کردم به او تنفس بدهند، شاید دوباره برگردد. اما در نهایت به من گفتند که الهام شهید شده است.»

مادر شهیده الهام زائری درباره شخصیت و آرزوهای دخترش گفت:

«الهام دختر بسیار پرشور و پرانرژی بود. عاشق زندگی بود و اتاق و وسایلش را خیلی دوست داشت. آرزو داشت در والیبال موفق شود و یک روز والیبالیست معروفی باشد تا خانواده‌اش به او افتخار کنند.

حتی خودش جایی نوشته بود که دوست دارم تلاش کنم تا در آینده والیبالیست معروفی شوم و خانواده‌ام به من افتخار کنند. من هم همیشه به او می‌گفتم هر روز یک قدم به آرزوهایت نزدیک‌تر می‌شوی.

الهام فقط والیبال را دوست نداشت؛ نقاشی می‌کشید، شعر می‌گفت، شاهنامه‌خوانی و تعزیه‌خوانی می‌کرد. دختری پر از امید و آرزو بود.»

وی در ادامه با اشاره به دلبستگی خود به دخترش گفت:

«من از وقتی الهام به دنیا آمد، دیگر خیلی اهل رفت‌وآمد و دوست و رفیق نبودم. الهام برای من فقط دخترم نبود؛ رفیقم بود. تمام زندگی‌ام با او می‌گذشت.»

مادر الهام درباره شهادت دخترش نیز گفت:

«الهام یک دختر بچه بود که هیچ نقشی در جنگ نداشت. عشقش والیبال و زندگی و آینده‌اش بود. نمی‌دانم با کشتن بچه‌ها و زن‌ها چه چیزی به دست می‌آورند و قرار است به چه چیزی افتخار کنند.

دختر من آرزو داشت در آینده والیبالیست شود. نقاشی می‌کشید، شعر می‌گفت و برای آینده‌اش برنامه داشت. با از بین بردن چنین بچه‌ای چه چیزی عایدشان می‌شود؟»

وی در پایان گفت:

«شاید اگر الهام سال‌های بیشتری کنارم بود، مسئولیت من این‌قدر سنگین نبود؛ اما حالا مسئولیت من سنگین‌تر شده است. از این به بعد باید از خون دخترم و از کشورم دفاع کنم.

ما برای خون بچه‌هایمان و برای کشورمان تا آخر ایستاده‌ایم و اجازه نمی‌دهیم خون آنها پایمال شود.»