ضربه ایران به چشم سنتکام در شرق سوریه + فیلم
رکنا سیاسی : در جریان عملیات «نصر ۲»، منطقه الرکبان در شرق سوریه مجتمع محل استقرار نیروهای ارتش آمریکا در الرکبان هدف قرار گرفته و تعدادی از نیروهای آمریکایی کشته شدند .
به گزارش رکنا به نقل از فارس ، منطقه الرکبان در جنوب شرقی سوریه و در نزدیکی نقطه اتصال مرزهای سوریه، عراق و اردن، طی سالهای گذشته به یکی از نقاط استقرار و پشتیبانی نیروهای آمریکایی در چارچوب مأموریتهای فرماندهی مرکزی آمریکا تبدیل شده بود.
این منطقه که در مجاورت پایگاه راهبردی التنف قرار دارد، میزبان مجتمعها و مواضع عملیاتی نیروهای آمریکایی بوده است؛ مواضعی که به دلیل ماهیت پیشرو و پراکنده خود، برخلاف پایگاههای بزرگ آمریکا در منطقه، دارای شناسه عمومی و معماری کلاسیک پایگاهی نیستند.
در جریان عملیات «نصر ۲»، این منطقه بهعنوان یکی از اهداف حملات ایران مطرح شد و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در اطلاعیه شماره ۴۰ خود اعلام کرد که در موج ۲۴ این عملیات، مجتمع محل استقرار نیروهای آمریکایی در منطقه الرکبان هدف قرار گرفته و تعدادی از نیروهای آمریکایی کشته شدهاند.
الرکبان که در ظاهر منطقهای بیابانی و دورافتاده در شرق شام است، به دلیل مجاورت با پایگاه التنف و قرار گرفتن در یکی از حساسترین نقاط جغرافیایی منطقه، طی سالهای اخیر به یکی از گرههای مهم حضور نظامی آمریکا تبدیل شده است؛ نقطهای که برای واشنگتن نقش دیدهبانی، پشتیبانی عملیاتی و اتصال به شبکه فرماندهی سنتکام را ایفا میکرد.هدف قرار گرفتن این منطقه، بار دیگر توجهها را به اهمیت راهبردی الرکبان و جایگاه آن در معماری نظامی آمریکا در غرب آسیا جلب کرده است؛ منطقهای که اگرچه از نظر وسعت محدود است، اما به دلیل موقعیت جغرافیایی خود، در محاسبات امنیتی آمریکا جایگاهی فراتر از یک پایگاه کوچک دارد.
چرا یک نقطه بیابانی به مهرهای راهبردی برای آمریکا تبدیل شد؟
در جنوب شرقی سوریه و در نزدیکی محل اتصال مرزهای سوریه، عراق و اردن، منطقه الرُکبان در کنار پایگاه التنف به یکی از مهمترین نقاط حضور نظامی آمریکا در غرب آسیا تبدیل شده است. اهمیت این منطقه نه به وسعت یا امکانات نظامی، بلکه به موقعیت ژئوپلیتیکی آن در کنترل یکی از مهمترین محورهای ارتباطی منطقه بازمیگردد.
برخلاف پایگاههایی مانند العدید، الظفره و شیخ عیسی، التنف فاقد باندهای بزرگ پروازی و استقرار گسترده جنگندههاست و مأموریت اصلی آن بر دیدهبانی، عملیات ویژه، جمعآوری اطلاعات و کنترل تحرکات صحرای سوریه متمرکز است. این پایگاه در مجاورت عمق شرقی سوریه، مرزهای غربی عراق و شمال اردن قرار دارد و به همین دلیل یکی از حلقههای مهم شبکه حضور فرماندهی مرکزی آمریکا محسوب میشود.
الرکبان یک منطقه جغرافیایی و محل استقرار اردوگاه آوارگان سوری است، اما التنف پایگاه نظامی آمریکاست که از سال ۲۰۱۶ در نزدیکی آن ایجاد شد؛ بنابراین منظور از منطقه راهبردی الرکبان، مجموعهای شامل الرکبان، پایگاه التنف، محیط امنیتی اطراف و مسیرهای صحرای سوریه است.
التنف نمونهای از الگوی جدید حضور آمریکا در سوریه به شمار میرود؛ پایگاهی کوچک اما تخصصی که مأموریتهایی همچون پشتیبانی از عملیات ضد داعش، آموزش نیروهای محلی، جمعآوری اطلاعات، کنترل تحرکات صحرای سوریه و حفاظت از منافع آمریکا در جنوب سوریه را بر عهده دارد؛ هرچند بسیاری از تحلیلگران اهمیت آن را فراتر از مأموریت ضدتروریسم ارزیابی میکنند.
انتخاب التنف نیز بر سه عامل موقعیت مرزی، محیط باز صحرایی مناسب برای عملیات شناسایی، پهپادی و نیروهای ویژه و نزدیکی به مسیرهای زمینی راهبردی استوار بود. از همین رو، این پایگاه به بخشی از راهبرد آمریکا برای حفظ حضور محدود اما مؤثر در سوریه بر پایه پایگاههای کوچک، نیروهای تخصصی، شرکای محلی و برتری اطلاعاتی تبدیل شد.
برخلاف پایگاههای بزرگ آمریکا مانند العدید، الظفره و شیخ عیسی که بر قدرت هوایی، دریایی و فرماندهی منطقهای متکی هستند، التنف یک پایگاه سبک، تاکتیکی و عملیات ویژه است که ارزش آن در موقعیت جغرافیایی، برتری اطلاعاتی، توان اجرای عملیات محدود و کنترل محیط پیرامونی نهفته است.
از نگاه فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام)، التنف بخشی از شبکه پایگاههای آمریکا در غرب آسیاست و در کنار پایگاههای هوایی خلیج فارس، مراکز دریایی بحرین، پایگاههای زمینی عراق و سوریه و مراکز پشتیبانی اردن، نقش یک گره زمینی در جنوب سوریه را ایفا میکند. به همین دلیل، واشنگتن با ایجاد منطقه امنیتی ۵۵ کیلومتری، این پایگاه کوچک را به یک گره عملیاتی امن و راهبردی در معماری امنیتی خود تبدیل کرد.
هرچند فهرست رسمی تجهیزات التنف اعلام نشده است، اما چنین پایگاهی معمولاً به خودروهای تاکتیکی و زرهی سبک، سامانههای ارتباط ماهوارهای، شبکههای انتقال داده و تجهیزات مراقبت و هشدار پیرامونی مجهز است.
محدودیت اصلی این پایگاه، وابستگی به خطوط پشتیبانی برای تأمین سوخت، تجهیزات و پشتیبانی هوایی یا زمینی در محیط دورافتاده صحرای سوریه است؛ با این حال، ارزش عملیاتی آن از سرعت واکنش، ظرفیت اطلاعاتی و توان هماهنگی با شبکه گستردهتر آمریکا ناشی میشود.
الرکبان و سنتکام؛ جایگاه التنف در شبکه فرماندهی آمریکا
فرماندهی مرکزی آمریکا (CENTCOM) برای مدیریت عملیات خود در غرب آسیا به شبکهای از پایگاههای هوایی، دریایی و زمینی متکی است که هر یک نقش مشخصی در فرماندهی، اطلاعات، پشتیبانی و عملیات دارند. در این میان، التنف برخلاف پایگاههایی مانند العدید، الظفره و بحرین، یک گره عملیاتی پیشرو در جنوب شرقی سوریه است که اهمیت آن از موقعیت جغرافیایی، توان اطلاعاتی و پشتیبانی از نیروهای همکار ناشی میشود.
این پایگاه امکان رصد تحرکات گروههای مسلح، پایش صحرای سوریه، مسیرهای ارتباطی عراق و سوریه و فعالیتهای مرزی را برای آمریکا فراهم میکند. از نگاه برخی تحلیلگران، حضور واشنگتن در التنف با هدف رصد و محدودسازی مسیر زمینی ایران، عراق، سوریه و لبنان نیز ارزیابی میشود، هرچند آمریکا مأموریت رسمی آن را مبارزه با داعش و حمایت از امنیت منطقه عنوان کرده است.
در صورت تشدید تنش میان ایران و آمریکا، التنف به دلیل نبود زیرساختهای بزرگ هوایی، محدود بودن نیروها و فاصله جغرافیایی گزینه مناسبی برای اجرای حملات گسترده نیست؛ اما میتواند بهعنوان یک گره اطلاعاتی و پشتیبانی در حوزه جمعآوری اطلاعات، هشدار زودهنگام، حفظ ارتباطات، هماهنگی عملیات سنتکام و پشتیبانی از نیروهای مستقر در عراق و سوریه ایفای نقش کند.
ضربات ایران به این پایگاه؛ از نقطه امن آمریکا تا میدان آسیبپذیر
پایگاه التنف و منطقه الرکبان طی سالهای گذشته در نگاه آمریکا یکی از نقاط کمهزینه اما پرارزش حضور نظامی در سوریه بود؛ پایگاهی کوچک که با تکیه بر موقعیت جغرافیایی، اطلاعات میدانی و اتصال به شبکه سنتکام، نقش یک گره عملیاتی پیشرو را ایفا میکرد.اما حملات اعلامشده علیه این منطقه نشان داد که پایگاههای کوچک آمریکا در غرب آسیا، برخلاف تصور گذشته، از مصونیت کامل برخوردار نیستند.
( فیلم را ببینید )
