ماجرای «رشید خان» و آلرژی او به صدای خَر + عکس

به گزارش رکنا، حاکم محلّی «کُرمانج» به مرکزیّت شهر «قوچان» در قرن سیزدهم شمسی، امیر حسین خان شجاع الدّوله ملقّب به «رشید خان » بود که در سال 1272 شمسی بعد از 35 سال حکومت از دنیا رفت و مردم برای سوگواری او شعر معروف «وای وای رشید خان سردار کُلّ قوچان» را سرودند و عجیب آن که این شعر و موسیقی مُختصّ عَزا بعدها تبدیل به یک موسیقی شاد و ریتمیک شد.در صفحات تاریخ، ویژگی جالبی از «امیر حسین خان» ثبت شده و آن آلرژی و حساسیت او به صدایِ خَر بوده که در این زمینه آمده است: «به دستور امیر حسین خان از هر خَرى که در شهر صدا می شنیدند، آن خَر را ضبط می کردند؛ یعنی به نفع حکومت مصادره می شد. فرّاشباشى حکومت یک دسته الاغ از این رهگذر تحصیل کرده(به دست آورده)، باغ تَره‌کارى می نمود.

اتّفاقا روزى خَرى از پشت‌ بام خودِ امیر حسین خان، بالاى سَر در حمّام رفته به صوتى که در قرآن تعریف شده (اَنکر الاصوات)، در حالتى که امیر در گفت‌ و گو میانِ جلو خان (پیشگاه و میدانگاه جلوی در خانه) بوده، خَلط مبحث کرده نَعره برآورده، خاموش شده پایین می ‌آید. این خَر مال ِمستأجر حمّام و بارکش بود. هر چه فرّاشان جُسته بودند، ندیده بودند.

عاقبت خَرِ بی ‌ادب ِجسور شده، نَعره ه‌اى دیگر زده، امیر کج خُلق شده حکم به احضار آدم (صاحب خَر) و خَر کرده، فرموده بود: «مگر نگفتم خَرهاى شهر خفه شوند؟!»

خلاصه خَرِ بی ادب را یافته و دهن بسته وارد صفِ سلامِ امیر کردند. صاحبِ خَر پانزده تومان جریمه شده، خَر را هم به «ایل بیگى تفنگدار» بخشیده بودند. غالبا خَرها را که به شهر وارد می کردند. دهنشان را باید می بستند.»