ردیابی داروی پارکینسون از عرق بدن؛ فناوری جدید روی نوک انگشت

به گزارش رکنا، پژوهشگران یک برچسب نرم برای نوک انگشت ساخته‌اند که بدون نیاز به باتری، میزان داروی «لوودوپا» را در عرق بیماران پارکینسون به‌طور مداوم اندازه‌گیری می‌کند. این فناوری می‌تواند به پزشکان کمک کند تا دوز دارو را به‌طور دقیق‌تر و شخصی‌سازی‌شده تنظیم کنند و بیماران را از بستری‌شدن در بیمارستان بی‌نیاز سازد.

 وبگاه سای‌تِک‌دِیلی در گزارشی آورده است:

مهندسان و عصب‌شناسان دانشگاه کالیفرنیا در سن‌دیه‌گو یک برچسب نرم برای نوک انگشت ساخته‌اند که میزان داروی لوودوپا (Levodopa) را در عرق بیماران مبتلا به پارکینسون به‌طور مداوم و بدون نیاز به باتری اندازه‌گیری می‌کند. این فناوری که در مجله مقالات آکادمی ملی علوم/ PNAS منتشر شده، می‌تواند به پزشکان کمک کند تا دوز دارو را به‌طور دقیق‌تر و شخصی‌سازی‌شده تنظیم کنند.

لوودوپا استانداردترین درمان برای کنترل حرکتی در بیماران مبتلا به پارکینسون است، اما تنظیم دوز مناسب آن دشوار است. دوز کم ممکن است بیمار را از حرکت باز دارد و دوز زیاد نیز می‌تواند باعث حرکات غیرارادی شدید شود. در مراحل اولیه بیماری، یک دوز ممکن است چندین ساعت مؤثر باشد، اما با پیشرفت بیماری، این زمان به حدود دو ساعت کاهش می‌یابد.

پزشکان معمولاً برای تنظیم دوز دارو به گزارش‌های روزانه بیماران تکیه می‌کنند که می‌تواند ذهنی و ناقص باشد؛ اما این برچسب پوشیدنی، اطلاعات مداوم و لحظه‌ای درباره میزان دارو در بدن ارائه می‌دهد.

برچسبی که با عرق کار می‌کند

پژوهشگران حسگر را روی نوک انگشت قرار دادند، زیرا این ناحیه تراکم بالایی از غدد عرق دارد. درون برچسب، یک ژل جاذب قرار دارد که عرق را مانند یک اسفنج از پوست می‌کشد. این ژل حاوی نمک‌های غلیظ و مواد شیمیایی بی‌خطری است که پس از جذب عرق، آن را به ماده حسگر (لایه‌ای که در تماس با لوودوپا، واکنش نشان می‌دهد و ولتاژ تولید می‌کند) هدایت می‌کند.

آنزیم‌های تعبیه‌شده در برچسب هنگامی که با لوودوپا در عرق مواجه می‌شوند، واکنش نشان می‌دهند. این واکنش ولتاژ کوچکی تولید می‌کند که هم انرژی لازم برای دستگاه را تأمین می‌کند و هم برای اندازه‌گیری میزان دارو استفاده می‌شود. هرچه ولتاژ قوی‌تر باشد، میزان دارو در بدن بیشتر است.

آزمایش‌های بالینی با نتایج دقیق

پژوهشگران این برچسب را روی داوطلبان سالم و بیماران پارکینسون آزمایش کردند. اندازه‌گیری‌های آن با نتایج آزمایش‌های استاندارد خون که گاهی روزها طول می‌کشد، همخوانی داشت. همچنین نتایج نشان داد که بیماران پارکینسون داروی لوودوپا را به‌طور چشمگیری سریع‌تر از افراد سالم از بدن دفع می‌کنند. این تفاوت می‌تواند توضیح دهد که چرا علائم پارکینسون گاهی با کاهش سطح دارو به‌سرعت بدتر می‌شود.

چشم‌انداز آینده؛ درمان هوشمند و خودکار

این فناوری می‌تواند در آینده به بخشی از یک سامانه درمانی بسته تبدیل شود. در این سامانه، برچسب به‌طور مداوم سطح لوودوپا را پایش می‌کند و با یک پمپ ارتباط برقرار می‌کند که در صورت نیاز، دوز مناسب دارو را به‌طور خودکار به بدن تزریق کند.

دکتر تاموگنا ساها (Tamoghna Saha)، پژوهشگر پسادکتری و نویسنده اول این مطالعه، می‌گوید: این فناوری می‌تواند به بیماران پارکینسون کمک کند تا بدون نیاز به مراجعه مکرر به بیمارستان، درمان شخصی‌سازی‌شده‌ای دریافت کنند و کیفیت زندگی آن‌ها بهبود یابد.

پروفسور جوزف وانگ (Joseph Wang) و پروفسور ایرن لیتوان (Irene Litvan)، از دیگر پژوهشگران این طرح، بر اهمیت همکاری بین‌رشته‌ای در توسعه این فناوری تأکید کردند.