مازراتی که به درخواست شاه ایران ساخته شد / بازگشت یک شاهکار پس از سه دهه حبس در انبار + تصاویر

به گزارش رکنا، نخستین مازراتی ۵۰۰۰ GT با بدنه طراحی‌شده توسط پیترو فروا، پس از سرگذشتی پرماجرا و بیش از سه دهه نگهداری در انباری در مصر، گواهی اصالت «مازراتی کلاسیکه» را دریافت کرد؛ خودرویی کمیاب که داستان آن از سفارش شاه ایران آغاز می‌شود و به گاراژ پادشاه عربستان و انباری در قاهره می‌رسد.

این خودرو با شماره شاسی 103064، نخستین نمونه ۵۰۰۰ GT است که پیترو فروا برای آن بدنه طراحی کرد. اکنون نیز نخستین نمونه از نسخه فروا محسوب می‌شود که موفق به دریافت گواهی اصالت مازراتی شده است.

مازراتی از سال ۱۹۵۹ تا میانه دهه ۱۹۶۰، تنها ۳۴ دستگاه از مدل ۵۰۰۰ GT ساخت. از این تعداد، فقط سه خودرو بدنه فروا داشتند؛ موضوعی که جایگاه این نمونه را در تاریخ برند ایتالیایی ویژه‌تر می‌کند.

خودرویی که با خواسته شاه ایران متولد شد

داستان شکل‌گیری مازراتی ۵۰۰۰ GT به زمانی برمی‌گردد که شاه ایران، پس از رانندگی با مدل ۳۵۰۰ GT، خودرویی قدرتمندتر و باشکوه‌تر خواست. جولیو آلفیری، مدیر فنی وقت مازراتی، در پاسخ به این درخواست پروژه AM103 را شکل داد.

آلفیری یک موتور هشت‌سیلندر پنج‌لیتری، برگرفته از پیشرانه خودروی مسابقه‌ای مازراتی ۴۵۰S، را در یک گرندتورر جاده‌ای قرار داد. حاصل کار، خودرویی با بیش از ۳۵۰ اسب‌بخار قدرت بود که توان مسابقه‌ای را با تجمل یک اتومبیل سفارشی پیوند می‌زد.

شرکت بدنه‌ساز «تورینگ» ساخت سه نمونه نخست را بر عهده گرفت. این خودروها در نمایشگاه خودروی تورین ۱۹۵۹ معرفی شدند و به افتخار سفارش‌دهنده اولیه، لقب «شاه ایران» گرفتند. مازراتی سپس پلتفرم AM103 را در اختیار دیگر بدنه‌سازان قرار داد و شرکت‌هایی مانند آلمانو، پینین‌فارینا، مونتروزا، گیا و سرانجام فروا، طرح‌های خود را بر پایه آن اجرا کردند.

امضای فروا بر یک مازراتی خاص

پیترو فروا در سال ۱۹۶۲ سه دستگاه مازراتی ۵۰۰۰ GT ساخت که شاسی 103064 نخستین آن‌ها بود. رنگ بدنه این خودرو «Luci di Mezzanotte» نام داشت و تریم داخلی آن با عنوان «Camoscio» شناخته می‌شد.

فروا با پایین‌آوردن خط کمر بدنه و افزایش سطح شیشه‌ها، ظاهری کشیده‌تر و سبک‌تر به خودرو بخشید؛ طرحی که آن را از نمونه‌های پیشین تورینگ و آلمانو متمایز می‌کرد.

مازراتی ابتدا از این خودرو برای آزمایش‌های فنی استفاده کرد و سپس آن را در نمایشگاه ژنو ۱۹۶۳ به نمایش گذاشت. کریم آقاخان چهارم در همان‌جا پشت فرمان آن نشست و چنان به خودرو علاقه‌مند شد که یک دستگاه ۵۰۰۰ GT فروا برای خود سفارش داد.

هدیه‌ای سلطنتی که در قاهره توقیف شد

این نمونه در پایان سال ۱۹۶۳ به مودنا بازگشت و به خریداری در رم فروخته شد. مالک آن در ژانویه ۱۹۶۶، هنگام خرید یک مازراتی جدیدتر، خودرو را به کارخانه بازگرداند.

خریدار بعدی، شاهزاده سعودی ماجد بن سعود، خواستار تغییر رنگ بدنه به «Rosso Rubino Chiaro»، یا قرمز یاقوتی روشن، شد. او سپس خودرو را به پدرش، ملک سعود بن عبدالعزیز، پادشاه پیشین عربستان، هدیه داد؛ هدیه‌ای که آغازگر عجیب‌ترین فصل زندگی این مازراتی شد.

در سال ۱۹۶۷، پس از جنگ شش‌روزه و خروج ملک سعود از مصر، مقام‌های مصری خودرو را توقیف کردند. این مازراتی کمیاب بیش از سه دهه در انباری در قاهره باقی ماند و از نگاه علاقه‌مندان و مجموعه‌داران دور شد.

بازگشت پس از سه دهه فراموشی

خودرو در سال ۲۰۰۰ دوباره پیدا شد. کارکرد آن حدود ۷۹۰۰ مایل، معادل تقریباً ۱۲ هزار و ۷۰۰ کیلومتر، بود و اجزای اصلی‌اش همچنان حفظ شده بودند.

یک مجموعه‌دار اهل تگزاس آن را خرید و برای بازسازی به مودنا فرستاد. فرایند احیا چهار سال طول کشید و خودرو سرانجام در سال ۲۰۰۴، در رویداد معتبر خودروهای کلاسیک «کنکورسو دِلگانزا ویلا دِسته»، بار دیگر در برابر عموم قرار گرفت.

اکنون مازراتی کلاسیکه با بررسی اسناد کارخانه و انجام ارزیابی‌های فنی، اصالت این خودرو را تأیید کرده است؛ نقطه عطفی تازه در سرگذشت اتومبیلی که از دنیای سفارش‌های سلطنتی به انزوای یک انبار رسید و پس از دهه‌ها، دوباره جای خود را میان شاهکارهای کلاسیک پیدا کرد.